Posts tonen met het label law trekvogelpad. Alle posts tonen
Posts tonen met het label law trekvogelpad. Alle posts tonen

donderdag 18 februari 2021

Amerongen - Rhenen, Trekvogelpad

We plannen onze wandelingen ver van te voren.

Tot nu toe hebben we veel geluk gehad met het weer, 

of is het zo dat wij alles eigenlijk wel prima vinden.

We zijn etappes begonnen in de regen, hebben gewandeld in de kou,

en gisteren was het wel is waar droog, maar een sombere dag. 



Gisteren begonnen we in Amerongen.
De auto stond voor het kasteen geparkeerd.
En omdat we altijd beginnen met een selfie,
deden we dat nu met een prachtige achtergrond. 
En......
Zonder MUTS!


Amerongen is een prachtig dorp. 
Mooie huizen, goed onderhouden,
gezellige straatjes.
Zonder lock down zou het nog leuker zijn!


De prachtige kerk, op een terp,
met voor de kerk een 
Wilhemina Boom,
met rondom de boom een keurig hekje.
Super kneuterig.


Wilma en ik zijn een wandelende picknick.
Die begint voor mij de AH, een spelt stokbrood.
In de rugtas, het is koud genoeg, wat filet american,
een gekookt eitje, zout. 
Voor bij de koffie Spakenburgs Hart, daar 
zijn we gek op.

Na 1 1/2 uur rusten we op boomstronken,
drinken koffie, eten lekkere koek. We lunchen met
een uitzicht op Veenendaal, met een door wilma gemaakt soepje. 

Je kunt de Gelderse Vallei goed zien.
Daarbij worden we vergezeld door runderen die gelukkig
achter een hek zitten.
In Rhenen scoren we een toilet en een coffee to go.
Op de Amerongse berg eten we middags ons fruit.

Wanneer je 22 km loopt moet je toch goed voor
je zelf zorgen niet waar?


Op het eind van de wandeling ligt de 
Grebbeberg. Nooit geweten dat die zo hoog was!

Een bijzondere plek.
We denken natuurlijk gelijk aan de vijf dagen
die wij stand hebben gehouden tegen de Duitsers in 1940.

Zijn verrast door de overblijfselen van een 
Ringwalburg uit de vroege Middeleeuwen,
en de schoonheid van het landschap om ons heen.


Al eerder op de dag waren we bij het
Prattenburgsche bos een mooi
oorlogsmonument tegen gekomen.
En op de Grebbeberg natuurlijk het
Militair Ereveld Grebbeberg.
Waar wij mogen wandelen in vrijheid,
genieten van het landschap is
heel hard voor gevochten.
Het is maar goed dat we ons dit
blijven realiseren.


Het was een bewolkte dag,
hoewel de zon heel af en toe door het
wolkendek heen piepte, bleef het somber.

Het was ook een dag waarop we bijna de 
Utrechtse Heuvelrug uitwandelde en de Veluwe
konden zien liggen.

Een dag met veel hoogte verschillen.
Volgens mijn Iwatch hebben we 153
trappen gelopen.
Als vergelijking, op onze voorlaatste wandeling
waren het slechts 21 trappen!
Dat geeft ook gelijk aan
dat je soms meer kilometers kunt wandelen,
maar ze vlotter te lopen zijn.

Wij kijken weer terug op een mooie dag samen!

Binnenkort wandelen we weer verder.

Tot blogs,


Juud

Remember; Better finished than perfect.


















dinsdag 2 februari 2021

Wandelen, hoe doe je dat?

 Er komen toch nog wat vragen over hoe

we e.e.a. regelen voor ons zelf.

We lopen momenteel in onze eigen omgeving,

dat wil zeggen, een half uurtje in de auto

om onze route te vervolgen.


We rijden beide naar het eindpunt,

daar stappen we over en rijden samen

naar de start.

Lopen naar de auto op het eindpunt,

rijden samen terug naar de start 

en gaan weer alleen naar huis.


Stukken makkelijker dan met het openbaar vervoer.

Geen wachttijden bij bushaltes, 

staan op een tochtig station.



De lol van het wandelen begint vaak al de dag

van te voren.

Welke muts zet jij op morgen?


Lachend worden de eerste selfies gemaakt. 


En dan de 'toilet'....

Ik kan het niet mooier maken dan het is.

Als we nog maar net uit de auto 

zijn gestapt 'moeten' we al.

Dan lopen we zo snel mogelijk uit de bebouwing, het pad op,

lees het dorp uit,

van de parkeerplaats af,

en vinden al snel een passende stuik

of boom.

Zo simpel is het!


Het leuke van lopen is dat je al blij bent met een

dichte struik, dikke boom, rustig plekje.

Van de week hebben we zelfs achter

hoge pluimen gezeten, 

in een weiland, langs de weg.....

Ach die auto's rijden zo snel die zien je niet.

En anders een gehurkt persoontje, 

met een rare muts,

lange jas.

Ze weten wat je doet, maar zien niets!


En dan het lunchen, 

de laatste keer dus op de keien tegen een hek aan

in de luwte van de wind. Niet ideaal, maar het kan.

Loop je tegen een picknick tafel aan,

een leeg terras van een restaurant met

nog tafels en stoelen,

dan is het feest!


Vergeet niet dat we meerdere kleding laagjes aan hebben,

we hebben het echt niet koud.

Stil kun je niet lang zitten, 

maar een 20 minuten voor een kop thee,

met je capuchon op of een dikke muts,

het gaat allemaal prima.

We zijn dan ook warm gelopen van het wandelen.


Als jij op zondag vanuit je warme huis even

naar de auto loopt om wat te halen is het koud!

Maar wandel twee kilometers en je lijf

houd je lekker warm. 


Het lopen van een Lange Afstand Wandeling 

is echt geweldig. Zo bijzonder om een aaneengesloten

route te lopen. 


Je snapt dat we niet kunnen wachten om ook

het vervolg aan te gaan.


Juud en Wilma

maandag 1 februari 2021

Trekvogelpad, Wilma van Oranje

Als je zou willen lezen over quilts,

patronen en of projecten sla mij dan maar 

gelijk over!


Dit gaat over wandelen!

Zoals je wellicht weet lopen mattie Wilma 

en ik het Trekvogelpad.

Een lange afstand wandeling van 

Bergen aan Zee naar Enschede,

iets van 450 km in totaal.


We weten niet goed of we wandelen of

gewoon een excuus nodig hebben

om samen te picknicken.

Onze rugzakken zijn altijd goed gevuld.


Dit keer is het een forse afstand,

maar liefst 25 km

(uiteindelijk zijn het er 26.7 geworden,

je loopt nog wel eens verkeerd......)

Voor ons een uitdaging, kunnen wij dat?

Lopen we ons niet kapot?


Het leuke aan wandelen met Wilma is dat wij 

elkaar zo goed kennen, zo op elkaar zijn

ingespeeld, beide redelijk makkelijk zijn,

en oog hebben voor de ander.

Het altijd goed gaat. 



We starten in Maarn.
Zoals altijd eerst een selfie, met alweer dikke mutsen op.
Wilma wandelt in een wandelbroek,
en ik in rok.
dikke maillot aan, gamaschen aan.

Het voelt als 'vrij' en 'avontuurlijk'.
Er is altijd wat te kletsen, 
uiteraard wordt het quilten daarbij niet overgeslagen!

Ook nu komen er weer reacties op FB of
we zussen zijn. Het zijn niet de enige die dat denken.
We worden bijna op elke wandeling voor
zussen aangezien. Zo grappig.



Tussen Maarn en Doorn heb je de
Kaapsebossen.
Echt een mooi bos om doorheen te wandelen.
Dat heb ik ooit al eens met Frans
gedaan.
Nooit geweten dat er een klein 
heide veld is en zelfs een zandverstuiving.


Toen we net begonnen met wandelen,
was corona er nog niet, en kon je als er een 
horeca gelegenheid was ook nog wat nuttigen.
Inmiddels hebben we ontdekt dat wij 
zelf voor een prima lunch kunnen zorgen.


Des te leuker was het om hier een 
latte to go een plak cake en een stuk
worteltjestaart te kunnen kopen.
Op een heerlijke bank, in de zon,
hebben wij het ons goed laten smaken.

Hier geen horde mensen zoals ik avonds op 
het 8 uur journaal zag.


Wilma was helemaal in haar element.
In Doorn zag ze haar nieuwe toegangspoort,
compleet met een gouden W geplaatst onder een 
Kroon.

"Zeg maar Wilma van Oranje"

riep ze vrolijk!





Een paar honderd meter verder was het weer raak!

"Mijn tuinhuis"

Uiteraard voorzien van een statig hekwerk
een
 
Wilma van Oranje

waardig.


Als we dan ook nog langs een 

"WIL(hel)M(in)A-weg komen
is ze haast niet meer van haar
"koninklijke-status" af te brengen.

De lunch maakte dat in een klap weer in orde!
Dit keer geen tafeltje, met stoelen en een afdak!


We waren als de dood dat er een grote schaduw
over ons heen zou vallen van een boze boer
die ons van zijn erf en hek af zou 
bonjouren.

Gewoon op de keien, weinig koninklijk!
De lunch daar en tegen was een Oranje waardig.
Een heerlijke hete vers gemaakte tomatensoep,
een bruin waldkorn broodje (morgens vers afgebakken)
met kaas en een ei, nog wat aardappelsalade,
kop thee en een mandarijntje!


We wandelden langs statige huizen,
het een nog mooier dan het ander.
Het een nog knusser dan het ander.


We genieten van een zonnige strakblauwe
winterse lucht.


Lopen langs weilanden die
eindeloos lang lijken.


Struinen door het bos,
genieten van het ijs.



Drinken thee op een van de 
zeldzame bankjes,
eten er een lekker
stuk Hart bij uit Spakenburg.
We verzusteren in de schaduw.


En zo stappen we onze kilometers weg.
Kletsend, soms in stilte,
dan weer met een leuk idee.

Voor we het weten lopen we op 
Amerongen af.
We hadden graag in de uiterwaarden gewandeld,
maar dat is in de winter gesloten.


Wanneer we moe maar voldaan rond half
vijf in de auto stappen zien we dat
we 26,77 km gewandeld hebben.
Wat super stoer van ons.

Wat fijn om te weten dat we ook
lekker kunnen blijven wandelen
wanneer we onze magische 18-20 km voorbij gaan.

Over twee weken gaan we weer!
Dan van Amerongen naar Rhenen, naar de Grebbeberg.

Wat is het toch onvoorstelbaar leuk om
niet een ommetje te maken, maar om
een aaneengesloten stuk te 
gaan wandelen.

Wij genieten er in elk geval van.


En de volgende keer?
Dan gewoon weer een quilt verhaal hoor!


Tot blogs,


Juud


Remember; better finished than perfect!