Wakker worden in een witte wereld, niet
helemaal een verrassing omdat ik de avond daarvoor,
met het afsluiten, had gezien dat het al sneeuwde.
Weer een dikke 5 cm haalde ik van het dak van de auto
om naar Schiphol te kunnen rijden.
Niet voordat ik mijn loopje had gelopen,
dat ging niet erg hard overigens.
Glibberend over stoepen is toch geen hobby,
en de soepelheid waarmee 'de jeugd'
ronddartelt die ben ik (allang) kwijt.
Frans brengt ons weer naar Schiphol.
De trein kan natuurlijk ook,
maar dit is wel makkelijk hoor.
Dan gelijk door naar de douane. "u moet door de
groene lampjes" wijst de grond stewardess.
Op mijn beurt bedenk ik mij "Welke groene lampjes?"
We mogen toch stellen dat ik aardig wat gevlogen heb, maar
groene lampjes heb ik nog nooit gezien.
En dus lopen we een beetje stuurloos in de richting
waarin deze stewardess had gewezen.
Het enige groen dat ik zie is, zijn de EXIT bordjes,
"wil ze ons nu al weg hebben?"
Door "NS poortjes, met het scannen van onze
boarding passen die ik thuis geprint had,
kunnen we 'door de groene lampjes'
Dan de security. Karin wordt gestopt,
en zelfs gefouilleerd, dan wordt haar
bagage aan de kant gedaan.
Zit daar een zakmesje in, handig om een appeltje
te schillen in de auto. In een vliegtuig vinden ze
dat toch een stuk minder.
Ook de grote flessen shampoo worden eruit gehaald.
En dan begint het lange wachten,
Karin werkt aan haar borduur van Simone,
en ik ga verder met de Mrs. Billings.
En drinken we veel te dure thee.
Laten we het erop houden dat we wel gezellig
hebben gezeten.
Dan krijg ik berichtjes van Simone,
samen zoeken we naar linnen voor (alweer)
een nieuw project.
Fijn dat dit zo kan.
Dan bussen we naar onze City Hopper,
dat was best een ritje.
Je zou haast denken dat de chauffeur op zoek was
naar de Groene EXIT lampjes en weldra zou roepen,
aan u rechterhand ziet u het beroemde
Dam Square!
He he, aan boord. Een uur later dan verwacht.
En daar zitten we dan.....
De tankauto heeft pech........
En daar zijn we dan!
Een heerlijk vuurtje, en terwijl het buiten regent
zitten wij hier voorlopig goed.
Op Exeter halen we onze huurauto.
In het Donker, in de regen, in een vreemde
handgeschakelde auto aan de linker kant.
Ik had gehoopt in het licht
naar Launceston te kunnen rijden.
Nu dus in het donker, in de regen.
Ook dat lukt natuurlijk.
Billy en Oscar in de luie stoelen en wij lekker
aan tafel. Kopje thee, vegetable pie,
en veel gezelligheid.
Ik houd niet zo van toetjes, dus heeft
Jo een cake gebakken!
Wat een heerlijk welkom!
Tot blogs,
Juud en Kaat
Remember; Better finished than perfect
