Voor ik het vergeet,
ik heb geblogd met gezichten.
Gezichten?
Hoe bedoel je dat?
Nou als blogger zit ik wat tegen mijzelf te praten. Gelukkig heb ik ooit 10-vinger blind leren typen en toets ik mijn gedachten in. Die gedachten vormen vanzelf zinnen, ik schrijf zoals ik praat/denk. Wat ik lastig vind om mij te bedenken zijn de mensen die vervolgens die blogs lezen.
Geen idee eigenlijk wie mij dan leest, maar sinds Australiƫ heb ik daar wel een idee van. Aan de telefoon, in de winkel, van vrienden en kennissen heb ik keer op keer gehoord dat er dagelijks op het blog werd gewacht; "wat zouden ze gedaan hebben, hoe ziet die summerschool eruit?". Dat het blog zelfs zieke dagen minder ziek hebben gemaakt, dat het blog mensen mee terug heeft genomen naar eigen vakanties of mee op vakantie heeft genomen naar vakanties die zelf niet gemaakt worden. Kortom; alle opmerkingen in de trant van "wat hebben jij en Peet een mooie reis gemaakt' waren geweldig om terug te mogen horen. Bloggen met een gezicht, super fijn!
En dan naar het WINTER WEEKEND
