"Mam, heb jij ook last van
Wandel Woede" las ik in een Whats App
van onze dochter.
Nu wandel ik al sinds ik Frans ken,
kan natuurlijk ook niet anders.
Sinds kort wandel ik alleen. Gewoon op stap met mijzelf.
"Misschien spannend en saai", dacht ik nog. Het tegendeel is waar,
ik vind het HEERLIJK.
Lekker erop uit, zelf een dag plannen met jezelf,
route boekje mee en wandelen.
Het is het Utrechtpad geworden, een streekpad van
ongeveer 170 km.
De eerste etappe was van Amersfoort naar Baarn.
Door de polder, blaartrekkend saai, dus die maar als eerste.
Maar ik kwam bedrogen uit, helemaal niet saai!
Mooi en verrassend, ik heb stukjes Amersfoort gezien
waar ik geen weet van had.
Door de Eempolder gewandeld, door Hoogland West,
met mijn kont in het gras gezeten.
Genietend van het buiten zijn.
Een paar dagen later ging ik verder,
Baarn - Hollandsche Rading. Ik had gedacht
lekker in de schaduw van het bos te lopen.
Het was warmer dan gedacht.
Hoewel ik de Naald met de zichtlijn
op Paleis Soestdijk vaker heb gezien was
ik er nog nooit langs gewandeld.
Dit geeft toch een ander beeld.
Paleis Soestdijk, een beetje 60 plusser is met het
defile op Koninginnedag natuurlijk opgegroeid.
Nu wandelde ik voornamelijk door de bossen,
langs een heide veld, een kleine zandverstuiving,
dronk koffie in de Lage Vuursche.
En wandel ik dichter bij huis, van en naar de sportschool.
Ook geen straf, maar inmiddels welbekend.
En afgelopen dinsdag ging ik weer op stap.
Dit keer met Annemiek. Die leek het ook wel leuk.
De route zou een km of 17 zijn.....
Dit keer van Hollandsche Rading naar Maarssen.
Wederom door bossen, langs polders, door
dichtbegroeide smalle paadjes vonden wij onze weg naar
Tienhoven waar wij in het
In het Olde Regthuys sinds 1657
heerlijk buiten hebben geluncht, gepauzeerd,
en kroketten verorberd hebben.
Het kan allemaal zat slechter!
We kuieren langs de Vecht, en vergapen ons aan de enorme
landhuizen aan diezelfde Vecht.
En dan heb ik het niet over landhuizen van vroeger,
maar ook landhuizen van nu. Kompleet met boothuis,
anders doe je schijnbaar niet mee.
Wat een rijkdom.
En vandaag wandelde ik van Maarssen naar Utrecht Centrum.
Frans vertelde mij een regenjasje mee te nemen,
het zou namelijk iets gaan regenen......
Laat dat "iets' maar weg. Ik heb gewoon door de regen gelopen.
Gelijk vanaf de eerste meters.
Super jammer, want je gaat namelijk ook niet rusten.
Rusten staat synoniem aan genieten.
Lekker op een bankje, beetje water, een broodje,
kijkend en mijmerend.
Alles is leuk, zo ook de twee molens die zich kort
voor Oud Zuijlen laten zien.
Wat een heerlijk Hollands Beeld.
En wanneer je dan, zoals ik, een beetje Jip en Janneke Stijl
aan het rond lopen bent is alles
een verrassing. Zelfs Slot Zuylen, het staat er al
eeuwen maar voor mij is het hartstikke nieuw.
Ondanks de regen voelt het alsof ik een sprookje
binnen wandel. En dat zomaar op een donderdag in juli.
En is hier een eerste pauze plek, broodje
erbij, kopje koffie en een spannend boek.
Utrecht wandel je op het Utrechtpad via de Vecht binnen.
Langs woonboten, parken, langs een fort,
de eerste cafe's en restaurants, vlak langs woningen,
en een enorme molen!
Molen Rijn en Zon uit 1913, ik had er nog nooit
van gehoord. Waanzinnig om een molen zo hoog op de poten
te zien staan.
En dan het centrum, dat 'ken' ik dan weer wel.
Ik loop ook hier nog een rondje voordat
ik naar het station wandel om met 40 minuten
thuis weer door de voordeur te stappen.
Vier leuke eerste etappes. Wanneer ik er weer
op uit ga? Geen idee, in een volgend blog
ga ik weer quilten hoor.
Tot blogs,
Juud
Remember; better finished than perfect
