"Zaterdag" dacht ik vanochtend, een zaterdag zonder mijn moeder, Bleh.
Jaren geleden vroeg mijn vader altijd of ik mijn moeder mee zou
nemen op zaterdag. En dat deed ik bijna altijd. Als ik haar dan weer thuis bracht was de eerste vraag
"wanneer gaan jullie weer?"
Na zijn dood zeiden mijn moeder en ik regelmatig tegen elkaar
"dat had hij leuk gevonden" en dan beloofden we elkaar snel weer uit te gaan.
Het blijft vreemd dat dit nu definitief in het verleden ligt.
Zuchtend stapte ik in de auto, de foto van mijn moeder in mijn quilttas.
Mijn droevige stemming sloeg gelukkig snel over,
want mij moeder zou vast het volgende tegen mij zeggen
"Je moet gewoon vooruit kijken Juud"
maar poeh wat mis ik haar!
Na een uurtje gereden te hebben kwam ik via een piep klein stukje Limburg weer terug in Brabant, in Maashees. Gezellig een dagje quilten bij Pauline.
De gedachte van vrijdag om even niet aan Sjaan te werken was ik na vijf minuten al kwijt. En dus was ze met mij mee.
Kijk eens hoe gezellig! Ik was al gespot en stond
Pauline al in de deur,
"gezellig dat je er bent" en "je lust zeker een kopje koffie"
Het was niet alleen een kopje koffie maar ook een heerlijke verse
Appelvlaai uit Limburg. Geen foto van de vlaai, ik was veel en veel te druk
met hem/haar te verorberen. Heerlijk was het.
In de laatste Herfst Quiltmania staat dit quiltje, het is een schatje. Pauline heeft de top klaar en ook al bijna gequilt.
(onvoorstelbaar, het blad is net uit!)
En onder het herfst quiltje ligt deze mandjes quilt. Hij is prachtig. De mandjes zijn wolletjes en samen met de randen stof vorm het een heel mooi, fijn, antiekerig geheel.
Er volgt nog veel meer, het ene handige plastic doosje na het ander gaat open. En overal komt wat uit.
Zo ook deze stitcherie. Die wordt gemaakt voor een nichtje, enig toch?
Wat een snoes,
Goed, ik 'moest' dus nog 1 rood blokje maken zodat de rode trip klaar is, en ik de laatste twee roze blokjes
ook aan Sjaan zou kunnen maken. En dan, dan mag ik door met de volgende trip.
Die ga ik dus in het bruin maken, waar ik gisteren dacht dat het er 22 waren,
zijn het er 'maar' 20.
Reden genoeg om gisterenavond het rode blokje voor te bereiden om lekker mee te kunnen nemen.
Maar Pauline heeft veel te laten zien. Dit is ook al zo mooi. Dit patroon komt uit een
Mc Calls quilting.
Met dit mooie blok als middenstuk.
Pauline heeft een heerlijke kamer, lekker veel daglicht, en nog meer, veel meer
laadjes, kastjes, dienblaadjes, nog mee kastjes, boekenplanken vol, maar dan ook
super vol met quiltspullen, garens, borduurgarens, kralen, knoopjes,
een waar paradijs!!
Nu kan ik al helemaal niet meer wachten totdat mijn kamer uitgebouwd gaat worden.
We laten een super grote dakkapel plaatsen, maar pas in februari ofzo.
Is dit geen schatje, dit schaapje zit vast met het zwarte lint aan deze schaar. Zo kan iedereen de schaar gebruiken, en kan niemand zich vergissen en hem perongeluk mee nemen.
Veel te snel is het vier uur, rijd ik in bijna 1 1/2 uur weer naar huis waar ik gelijk de
openhaard aansteek. Heerlijk toch?
En dan toch even door met Sjaan. Alles zit er nu aan, er liggen geen stiekeme blokjes meer klaar. Zondag ga ik verder met de Farmers Wife.
En dan wat steekjes aan de "40" of toch Sjaan, ach we zien wel.
Juud




















































